เป็นสปอตวิทยุของโค้กยุค 60-70 ที่นำวงดนตรีชื่อดังในยุคนั้น
เช่น Bee Gees , Tom Jones , The Box Tops เป็นต้น
มาร้องเพลงให้กับโค้ก โดยที่ศิลปินเหล่านี้แต่งกันขึ้นมา
ซึ่งในช่วงนั้นได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก
ลองไปฟังกันดูว่า คลาสสิค แค่ไหน
ปล.หาโหลดยากมากกกกก ต้องโหลดจากที่อื่นมาอัพโหลดเองอีก เฮ้ออออ T_T"
สำหรับหนังสือเล่มนี้ส่วนตัวแล้วรู้สึกว่ามันเป็นอะไรมากกว่าหนังสือ
ต้องเปิดใจให้กว้าง บางคนคิดว่าหนังสือเล่มนี้ทำให้ความเชื่อสับสน
จริงๆแล้วหนังสือเล่มนี้ไม่กี่ยวกับเรื่องของศาสนา
แต่เป็นเรื่องที่อ่านแล้วเสริมสร้างกำลังใจ
ก็เหมือนกับคุยกะตัวเอง โต้ตอบกับตัวเอง จนหาคำตอบให้ตัวเองเจอ
หนังสือเล่มนี้ อาจจะดีในแง่ปรัชญาสากล
แต่สำหรับผม เรื่องของพระเจ้านั้น
เพียงเชื่อ และวางใจในพระเจ้าก่อน แล้ว เราจึงจะเห็นสิ่งอัศจรรย์ ด้วยมหิทฤทธิ์ของพระองค์
"ผู้นับถือ 'พระเจ้า' ตามแบบศาสนาก็จะรับไม่ได้ เพราะรู้สึกว่าเป็นการบิดเบือนอย่างรุนแรง ถึงอย่างนั้นเขาคิดว่าหนังสือชุดนี้มีคุณค่าเกินกว่าจะปล่อยผ่านไปได้ "แม้ว่าหลายคนจะออกมาประณามหนังสือชุดนี้ แต่ก็ไม่เป็นไร ผมเชื่อว่าหลายชีวิตจะได้ประโยชน์จากการที่หนังสือชุดนี้ได้รับการแปลเป็นภาษาไทย แม้ว่าอาจไม่ได้เป็นคนกลุ่มใหญ่ของสังคม"
อัฐพงศ์ เพลินพฤกษา (บรรณาธิการแปล)
"ไม่ว่า God ในหนังสือเล่มนี้จะมีอยู่จริงหรือแค่เป็นจินตนาการของผู้เขียนก็ตาม แต่นั่นหาใช่สิ่งสำคัญแต่อย่างใดเลย เพราะ God ในหนังสือเล่มนี้ คือกัลยาณมิตรที่ทรงภูมิปัญญาที่สุดคนหนึ่งเท่าที่ผู้อ่านจะพานพบได้ในชีวิตนี้…เท่าที่ผ่านมามีคนจำนวนไม่น้อยเลยที่ชีวิตของพวกเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปภายหลังจากได้อ่านหนังสือเล่มนี้"
ดร.สุวินัย ภรณวลัย
เป็นเรื่องราวของชายหญิงคู่นึงที่คบกันมานานหลายปีโดยที่ผู้ชายนั้นจะมีนิสัยตลกขี้เล่น
และรักผู้หญิงคนนี้มากแต่ผู้หญิงเป็นคนเงียบๆแต่ที่เค้ารักกันมานานเพราะว่าผู้ชายนั้นเป็น
คนเสมอต้นเสมอปลายไม่เคยนอกใจ ทุกเดือนในวันครบรอบของวันที่คบกันผู้ชายจะมี
ของมาให้ผู้หญิงเสมอและในวันสำคัญต่างๆ วันที่ไปกินข้าวกันครั้งแรก วันที่ไปเที่ยวทะเล
กันครั้งแรก หรือแม้แต่วาเลนไทน์แรก ผู้ชายนั้นจำได้หมดว่าวันนั้นทำอะไร ให้อะไร
วันนั้นเสียตังไปเท่าไหร่ ผู้ชายจำได้หมด แต่เมื่อวันวาเลนไทน์ปีที่แล้ว ผู้ชายไม่รู้ตัว
มาก่อนเลยว่าจะเป็นที่เขานั้นจะถูกบอกเลิก และจะเป็นวันวาเลนไทน์สุดท้ายของเขา
พอถึงเวลานั้น ผู้หญิงได้พูดคำว่า "เราเลิกกันเถอะ" ผู้ชายก็ได้แต่ทำหน้า งง ทั้งที่
เขานั้นทำทุกอย่างรักผู้หญิงคนนี้หมดหัวใจและเขาคิดว่าไม่มีเหตุผลไหนที่จะมาบอกเลิก
เขาได้ ผู้ชายได้ถามผู้หญิงว่า "ทำไมถึงเลิกล่ะ เราดีเกินไปเหรอ" ผู้ชายยืนร้องไห้สะอื้นพูด
แต่ผู้หญิงคนนี้กลับบอกว่า "เธอไม่ได้ดีเกินไปหรอก แต่เธอรักเรามากเกินไป" แล้วผู้หญิงก็
ได้เดินจากไป โดยทิ้งประโยคสุดท้ายที่ทุกคนในชีวิตที่เคยโดนบอกเลิกไม่เคยเจอเหตุผลแบบนี้
แต่ผู้ชายจากที่ยืนร้องไห้อยู่นั้นก็นิ่งทันที และเขาก็ไม่ร้องไห้อีกเพราะเขาคิดได้ว่า
"เสียใจที่เลิกแต่ไม่เสียใจที่ผู้หญิงคิดว่าเรารักเค้ามากเกินไป ไม่เสียดายเวลาที่ผ่านมา
แต่เสียดายเวลาที่เหลืออยู่"
story by PICNIC
"อยาก...ร่ำสุรากับเธอ หากเจอโอกาส
โดนใจทุกครา โอ้แม่...ดอกพร้อย
ยามสุราพรั่ง เจ้าดั่งล่องลอย
หลุดจากภวังค์ โอ้แม่...โขงเอ๋ย"
Picnic
เป็นกลอนที่แต่งขึ้นแบบว่าเวลาเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่รู้จักแค่เดินสวนกัน
แต่อยากรู้จักตัวตนที่แท้จริงของผู้หญิงคนนั้นเปรียบเสมือนว่าต้องใช้สุรา
ถึงจะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนยังไงคิดยังไงกับเรา
เจ้าของบล๊อกชื่อว่า "ปิคนิค" ไม่ได้กระแดะแต่แม่ตั้งให้ เรียนอยุ่นิเทศน์-โฆษณา
ม.กรุงเทพ เป็นคนชอบแต่งเพลงชอบเล่นดนตรีแต่ไม่เคยรุ่ง เป็นคนเฮฮา
อารมณ์ดีมาก แต่ตังมีไม่มาก ไม่มีรถขับ เดินไปเดินกลับ โทรศัพท์ถ่ายรูปไม่ได้
ตอนแรกไม่รู้ว่าบล๊อกคืออะไรจนอาจารย์ให้สร้างถึงได้รู้ว่า
อ้อออ บล๊อกมันคืออย่างนี้เอง เพราะทุกทีรู้จักแต่msn
เพื่อนจะได้ไม่ด่าว่า"โง่"อีกต่อไป
เย้ๆๆ
ฮ่าๆๆ
